Teoria osoby znaczącej (Great person theory)

blank

W myśl tej teorii wybitne osobowości, przywódcy, liderzy polityczni, społeczni posiadają takie podstawowe cechy osobowości oraz inne szczególne właściwości, które w bezpośredni sposób predestynują ich do tej roli. Ich pozycja i znaczenie nie jest kwestią czynników zewnętrznych ale przede wszystkim określonych predyspozycji i cech osobowościowych. W połowie lat 50. ubiegłego wieku C.W Randle przeprowadził badania potwierdzające założenia teorii osoby znaczącej. Podał on testom psychologicznym blisko półtorej tysiąca osób należących do kadry kierowniczej w kilkudziesięciu amerykańskich firmach, aby rozpoznać zdolności i cechy osobowościowe, które charakteryzują liderów, a których to cech, nie posiadają ich podwładni. Randle zidentyfikował trzydzieści cech, przede wszystkim takich jak: potrzeba osiągania sukcesu, motywacja i wiara w siebie, które posłużyły do rozróżnienia dobrych, kiepskich i miernych przywódców. Udało mu się wykazać, że dobrzy liderzy byli na ogół silniej, lepiej zmotywowani od swoich kolegów nieodnoszących sukcesów. Na podstawie tych badań można przyjąć, że korelacje między inteligencją a przywództwem są tak słabe, że ta cecha nie musi być koniecznym atrybutem przyszłego lidera. Reasumując: problem, jaki wiąże się z teorią znaczącej osoby i opieraniem tej teorii na czynnikach osobowościowych, jest potrójnie złożony: Kiedy myślimy o konkretnym przywódcy, to aby wyjaśnić przyczyny jego powodzenia jako lidera, przypisujemy mu często pewne cechy osobowościowe. Popełniamy wtedy podstawowy błąd atrybucji. Teoria atrybucji głosi, że ludzie poszukując przyczyn swojego albo czyjegoś postępowania, odwołują się do wyjaśnień dyspozycyjnych (atrybucja wewnętrzna) lub sytuacyjnych (atrybucja zewnętrzna). Jeśli widzę kogoś, kto płacze, to czy powiem, że jest "mięczakiem", i w ten sposób pragnie zwrócić na siebie moją uwagę (atrybucja wewnętrzna), czy raczej będę szukać przyczyny jego zachowania w bezpośrednim otoczeniu (atrybucja sytuacyjna)? Błąd atrybucji polega na tym, że obserwator jest skłonny ignorować przyczynowy wpływ czynników sytuacyjnych na zachowanie jednostki, którą obserwuje, a przeceniać przyczynowe oddziaływanie czynników osobowościowych. Odnosząc to do liderów, nie doceniamy często wydarzeń, które doprowadziły do wzrostu ich prestiżu/władzy nad innymi, wolimy natomiast zwracać uwagę na czynniki wewnętrzne - mówimy o nich jako o "znakomitych" przywódcach odważnie stających do walki z nieprzyjacielem. Przyjmując, że wzajemna zależność między przywództwem a cechami osobowości lidera, jakkolwiek niewielka, jednak istnieje, warto zastanowić się nad kwestią - czy określone cechy tworzą dobrych przywódców, czy też to liderzy przyswajają sobie te dobre cechy, kiedy stają już na czele grupy? Na podstawie: Kevin Wren - Wpływ Społeczny / Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Zagadnienia: sprzedaż, zarządzanie, lider, zespół print