Archipelagi kobiecości

Kobieta-szef

Nasza natura ma nieodgadnione moce. Ich bezkres i tajemniczość zapraszają do poszukiwań, choć jednocześnie niepokoją nieznaną. Naturą kobiety jest być kobietą.

Konająca matka przywołała Wasylisę i dziewczynka w czerwonych bucikach i białym fartuszku przyklękła u jej boku.

- Oto laleczka dla ciebie, kochanie - szepnęła matka i spod włochatego pledu wydobyła malutką lalkę, która tak jak Wasylisa była ubrana w czerwone buciki, biały fartuszek, czarną spódniczkę i kamizelkę wyszywaną kolorowymi nićmi.

- Wysłuchaj moich ostatnich słów, najdroższa dziecino - rzekła matka - Jeśli kiedykolwiek zgubisz drogę albo będziesz potrzebowała pomocy, zapytaj tę laleczkę, co masz robić. Nikomu o niej nie mów. Nakarm ją, kiedy będzie głodna. To moja obietnica, moje błogosławieństwo dla ciebie najdroższa córeczko...

- C. Estes"Biegnąca z wilkami"

Nasza natura ma nieodgadnione moce. Ich bezkres i tajemniczość zapraszają do poszukiwań, choć jednocześnie niepokoją nieznaną. Naturą kobiety jest być kobietą.

Będąc w różnych rolach, w ciągłym dyskursie z racjonalizmem męskim, w działaniach bardziej zewnętrznych niż wewnętrznych zazwyczaj idziemy krótkimi ścieżkami, które nie zawsze wplatają się w regularną drogę. W świecie biznesu, sztuki, polityki niejednokrotnie to co racjonalne przytłumia podziemia intuicji, a to co stereotypowe zawłaszcza głosem przynależnym naturze. Kobiety swoje zdolności szybkiego przystosowywania się przekładają na ilości zajęć i funkcji, które pełnią, zdobywając coraz większy społeczny szacunek i wzmacniając obraz samych siebie we własnych oczach. To wszystko to ścieżki wyznaczone umiejętnościami i potencjałem kobiet, to ścieżki, w trakcie których kobieta zdobywa też coraz więcej umiejętności. W naszym życiu społecznym dialog płci bardzo wyraziście odbywa się na płaszczyźnie psychologicznej: wartościujemy role wzajemnie udowadniając sobie wyższość jednych nad drugimi.

Tworząc program "Archipelagi kobiecości" kierujemy się przekonaniem, że nasza kultura jest w momencie, kiedy jest potrzebny dialog duchowy płci, dialog wykraczający poza wartościowanie, a właśnie do podstawowych potrzeb i wartości człowieka się odwołujący. Program też wyrósł z naszego poczucia, że w dynamicznym przetwarzaniu się naszego życia na działania zewnętrzne jest potrzebna inna strona, inny wymiar - ten odwołujący się do naturalnej mądrości, naturalnej twórczości i naturalnych cykli życia.

Kobiecość to przecież także ambiwalencja, w przeciwieństwie do jednostronnych społecznych stereotypów na jej temat. W naszym programie pragniemy odwoływać się do żywiołów natury, czyli do stron ciemnych i jasnych, do sił, które jako kobiety w sobie pielęgnujemy, jak i do tych, które wprowadzają w nas trwogę , niepokój. Jedynie integracja wszelkich aspektów naszej natury może przynieść nam poczucie bezpieczeństwa i jedności, poczucie pełni i rezygnacji z iluzji , które znacząco zniekształcają nasze życie. Lustra naszych związków niejednokrotnie pokazują, że jesteśmy tymi dobrymi i ciepłymi, jak i tymi, które mogą być pochłaniające i unicestwiające. W naszym życiu psychicznym trudno niekiedy zaakceptować te dwa aspekty, choć życie społeczne stawia nas w różnych rolach (teściowej, macochy, złej babki), które od zarania ludzkości można rozpoznać w symbolice przypowieści i baśni.

Program nasz skierowany jest do kobiet twórczych, aktywnych, spełniających się. Jest propozycją zwrócenia się do własnych źródeł, by wszelkim twórczym i mądrym działaniom nadać jeszcze bardziej wartki nurt, by poznać swoje prawdziwe pragnienia, by dać dojść do głosu wszelkim psychicznym żywiołom. Nasz program to czas dla samej siebie, trochę zachęcający do zmiany kontekstu myślenia z tego w kategoriach spełniania siebie dla innych na ten związany z robieniem czegoś dla siebie samej. Program ten zachęca do dania sobie przyzwolenia na swoją wolność, bo jeśli same takiego przyzwolenia nie damy sobie, to nasze życie może pozostać ciągłym wędrowaniem w poszukiwaniu zgody innych na naszą naturę.

Każda z nas ma swoją opowieść. Ma też tę opowieść zapisaną w ciele. W trakcie naszego programu będziemy się odwoływać do tych naszych życiowych narracji. W baśniach i życiowych opowieściach będziemy szukać podpowiedzi i wskazówek, będziemy szukać rozumienia tego, co być może do tej pory pozostawało niezrozumiałym. W realizacji naszego programu mieści się przesłanie, że każda z nas ma taką"własną laleczkę", którą otrzymała od matki Wasylisa. W intuicji i twórczości, w zakamarkach snów i często rwanych skojarzeń będziemy szukać wewnętrznych ziół, pomad i mikstur, którymi można leczyć, goić, przeciwdziałać, którymi będzie można posługiwać się jak drogowskazami.

Program nasz nie jest nastawiony na prowokowanie zmian i na przeorganizowanie kobiecej psychiki. Jest propozycją płynięcia własnym nurtem z pogłębioną świadomością jego kierunku, wartkości, przeszkód. Jest propozycją rozpoznania tego wszystkiego, co w ten nurt włączamy i zabieramy, zarówno jako nasze dziedzictwo, jak i efekt naszych życiowych decyzji.

Główne tematy przewidzianych naszym programem 10 spotkań. Spotkania te realizowane będą poprzez ćwiczenia psychologiczne, działania artystyczne, analizę snów, zapisków pamiętnikowych, poprzez rozmowy indywidualne, grupowe. Dodatkowym wzmocnieniem będą zdjęcia rodzinne, albumy, pamiątki albo przedmioty szczególnej ważności. Każda z uczestniczek będzie mogła zadbać o swoje bezpieczeństwo - będziemy mówić i przezywać to, co będzie wyborem każdej z osób.

Dialog płci w kulturze

W tym temacie głównym punktem będzie uruchamianie myślenia, czucia i zachowania w aspekcie energii krążącej miedzy wymiarami kobiecy - męski. Co rozumiemy poprzez te wymiary, jak je realizujemy w życiu, z jakimi aspektami walczymy, a jakie są naszą silną stroną. Co przemawia przez nasze stereotypy i schematy, a czego możemy się doszukać w naszych pragnieniach. Dialog mojej kobiety we mnie i mężczyzny we mnie. Kobiecość i męskość jako postawy psychiczne, a nie sądy wartościujące.

Rozwój tożsamości indywidualnej

Skąd przychodzimy, skąd są źródła naszej kobiecości, poszukiwania w historii i dziedzictwie indywidualnym, ze szczególnym uwzględnieniem relacji z matką. Jakie miałyśmy wzorce - zaakceptowane i te, z którymi walczyłyśmy. Jakie etapy były głównymi w budowaniu obrazu siebie, kobiety. Jestem kobietą - co to znaczy? Co przekazuję innym kobietom, córkom...Co niosę ze sobą z wyboru, a co dźwigam jako ciężar. Ta część będzie odwoływać się do osobistej pracy kobiety nad zamknięciem i rozstaniem z doświadczeniami z przeszłości, które aktualnie wyzwalają się w naszej psychice i pochłaniają energię przydatną na bycie w teraźniejszości.

Archetyp Wielkiej Matki

Archetyp Wielkiej Matki zawiera w sobie następujące poziomy istnienia: Życie, Transformację, Wyzwolenie. Poziomy te są związane z biologiczną i instynktowną realizacją kobiety, z rolą opiekuńczą i uczuciową, w której dokonuje nieustannych transformacji swoich emocji oraz z rolą twórczej inspiratorki przekraczającej i będącej źródłem tego, co duchowe. W archetypie tym też znajduje wyraz ambiwalencja natury kobiecej przejawiająca się współistnieniem sił życiodajnych i płodnych, jak i tych zagrażających, pochłaniających. Ta część odwołuje się do integracji wszystkich poziomów w wymiarze osobowym.

Wewnętrzny bohater

Od najmłodszych lat uczymy się kim i jakimi mamy być - wobec innych i wobec siebie. Te pierwotne przekazy mają charakter przekazów emocjonalnych - związanych z tym, jak nasi rodzice nas odbierają, czym się cieszą, a co sprawia im trudność. Potem każdy z nas buduje poczucie swojej wartości i zaczyna zachowywać się w określony sposób. Zachowania te nabierają miana naszego scenariusza - gdyż realizują się poza naszą wolą, bez względu na to czy przynoszą nam tylko sukces czy porażkę. Realizacja naszego scenariusza ma swoje etapy i fazy z dominującymi wątkami rozwojowymi. W każdej z tych faz dominuje w nas inny bohater wewnętrzny : raz to jest Męczennik, raz Wojownik, by innym razem przekształcić się w Maga. Każdy z tych etapów ma swój sens, a nasza duchowa podróż to świadomość bycia w micie któregoś z wewnętrznych bohaterów. Ustalenie aktualnego mitu życiowego może stać się ważnym odniesieniem do decyzji o zmianie...

Piękno odkrywane

Poznawanie siebie to droga pokory i ciągłego uwalniania się od iluzorycznych założeń na temat siebie. To ciągłe dochodzenie do relacji między tym, jak jest, a jak chcielibyśmy, aby było. Odkrywanie w sobie piękna to proces ukierunkowywania naszego umysłu na to, jakimi jesteśmy- z uznaniem granic, ale też własnych możliwości. To przyglądanie się swoim cechom z umiejętnością zadziwiania się. Ta część warsztatu to odpowiadanie sobie na pytanie jak istnieć spójnie, bez dokonywania na sobie"bolesnych zabiegów psychicznych". To przyglądanie się swojej kobiecości w działaniu, w aktywnościach zawodowych, ale też tych codziennych - jak racjonalnie wydawać pieniądze, jak nieracjonalnie tworzyć atmosferę w zespole...

Mit "małej dziewczynki" i "silnej opiekunki"

Mity o roli kobiety biorą się z niesprawdzanych założeń na temat tego, jakie oczekiwania wobec kobiet mają mężczyźni. Im bardziej mity te nie są sprawdzane tym silniej uruchamiają kobiece pokłady nieświadomości. Jak dzieje się to, że w relacjach z mężczyznami odzwierciedlają się nasze pierwotne matryce, czego oczekujemy od mężczyzn wprowadzając swoją dziewczęcość albo opiekuńczość? Jak zamieniamy relacje partnerskie na relacje macierzyńskie? Jak unikać błędów nie rezygnując z miłości?

Do niedawna funkcja menedżera ( używana w języku w rodzaju męskim) kojarzyła się jednoznacznie z płcią męską. Potencjał kobiet szybko uwidocznił, że funkcja ta nie jest przynależna tylko jednej płci, ale też że jej pełnienie jest ściśle związane z predyspozycjami osobowościowymi. Kobiety w tej roli występują od niedawna, stąd może występować u nich większa trudność z określeniem tożsamości zawodowej. Wskazują na to różnego rodzaju obserwacje, potwierdzające, że kobiety pełniąc tę rolę w większej mierze odwołują się do wzorca męskiego. W tej części warsztatu będziemy próbowały znaleźć własny wzorzec, odpowiadając sobie na pytanie o atuty bycia kobieta w funkcji menedżera. Będziemy też konfrontować zagrożenia związane z"odcinaniem"własnej kobiecości w pełnieniu tej roli.

Ciało jest odpowiedzią na duszę

Przez pierwszy okres po narodzinach świat nam komunikuje o sobie poprzez doświadczenia naszego ciała. W dotyku odbieramy jego bezpieczeństwo, stałość, miłość aby potem to przetransponować na n naszą główną postawę życiową. Ciało przez całe życie wysyła do nas komunikaty, których odczytywania musimy uczyć się. To poprzez ciało najszybciej ujawnia się nasze napięcie, lęk, zagrożenie. Jednocześnie nasze istnienie w świecie ma postać fizykalną - im bardziej zintegrowane jesteśmy tym ciało spójniej potwierdza nasze czyny i słowa. Zapisane na poziomie komórkowym nasze życiowe doświadczenia tworzą swoistą mapę ciała, której ucząc się możemy na te doświadczenia zacząć mieć wpływ. Ta część warsztatów to słuchanie, czucie, widzenie, dotykanie swojego ciała w jego nie tylko fizycznych. Ale też duchowych aspektach.

Zagadnienia: komunikacja, Rozwój, samodoskonalenie, natura print